Wiem, że tu jesteś

.... i nic.

Czy między nami pękła ta nić?

Bawimy się dobrze tylko razem.

Oddzielnie już nie umiemy.

Źle.

To ja nie umiem.

Chcę.

Oddajcie Ogień.

Pozwólcie znowu iść do szczęścia - by każdy nowy dzień był uśmiechem na twarzy bez pytań o przyszłość.

Wiecie jaka jest cena mojej pasji?

Dlaczego muszę wybierać?

Tyle życia poświęcone - tyle życia, tyle dni, godzin. Tyle potu. Krew. Ponaciągane mięśnie, naderwane ścięgna. Przeciążone, powybijane stawy. Zęby ponaruszane w dziąsłach już sam nie wiem ile dziesiątek razy. Kontuzje które ciągną się latami. To jest cena Mojej Pasji. A teraz do tej ceny dopisałem Ciebie.

Wiecie, życie jest piękne. A miłość to tylko chemia. Tej prawdziwej Miłości i tak nie zrozumiemy.

Więc bawmy się, używajmy i miejmy w dupie żywych.

Przybyłem

A teraz do sedna. Żyjemy.

Chyba nie mam o czym tutaj na chwilę obecną napisać.

O wspomnieniach z dawnych lat, o rozgrywaniu tych smaych scenariuszy kolejny raz?

To mnie nie boli.

Więc, może nadeszła pora na radość?

Wszystko na to wskazuje.


Tak szczerze, to zawsze jest na co narzekać - Pytanie czy to ma jakis sens, czy warto i czy nie szkoda na to czasu.

Szkoda.

Popiszmy

Wiesz... też jesteś człowiekiem - nawet jeśli tego nie widzisz i inni tego nie dostrzegają.

Krew i błoto. Myśli o zniszczeniu, przemocy i gniewie. Krew. Spływająca po twarzy, brunatna, jeszcze ciepła.

Stop.

Czerń - mi nie wolno.
Nie tak.
Tylko w ostateczności.

Przemoc to nie wyjście. Czasami, niestety, konieczność. Zakończenie.
Innymi słowami - porażka. Dlatego, że nie dało rady obrać innej drogi.


A teraz co?

A teraz...wracam do swojej rzeczywistości.

Za życie i pożycie

Za każdym razem mnie to intryguje.
Za każdym kurwa razem.

Potrafisz odebrać człowiekowi cała radość nadchodzącego dnia.

Potrafisz całą tą radość dać.

Jak to jest, że tylko stworzyć możesz co zniszczycz? W dowolnej kolejności.

Mam sporo pracy ostatnio. Może siebie sam okłamuję.

Ale jedno wiem: mam wiarę, że się uda.

Po schodach łatwiej się chodzi jeśli są to schody, które sam zbudowałeś.

Nie utrudniaj. Proszę.

W ludziach jest tak dużo ze zwierzęcia.

Czasami czuję, że kiedyś było lepiej - łatwiej.

Bo nie pytałem siebie o jutro. Bo wszystko było teraz, było chwilą i ta chwila znikała wraz ze wschodzącym słońcem. Czasami mam ochotę znowu tak żyć. Unosić się. Latać. Przesuwać się przez czas jak mgła

Dzień jak Noc.
Noc jak Czerń.


"Wiem jedno... będziesz wiedział kiedy odejść" - zastanawiające, że ja dalej pamiętam te słowa.

Masz rację. Życie jak muzyka - jak piękny sen.

Tyle, że ja już nie piszę tego wiersza.

Czas płynie.

O tak... do przodu, a za mną wspomnienia - i dobre i te złe - wszystko było lekcją.

"Wspomnienia z Dawnego Raju"


Dlaczego doprowadzasz mnie do stanu takiego, że muszę tutaj przychodzić?

Nie odpowiesz. Boisz się. Wstydzisz. Sam nie wiem. Szkoda.

Zbierzmy się. Pojedźmy. Żyjmy tak jak kiedyś. Bez zobowiązań. Nie mam już smutku w sercu.
Sierpień.

Pokój.

Powroty

Lubię tutaj wracać. Jak mi życie spada na głowę to właśnie od tego miejsca zaczynam je odbudowywać.

Tutaj jest to co mnie tworzyło przez ostatnie lata.
Tutaj jest kawałek życia.

...i to wszystko daje mi siłę.

Wiem gdzie byłem. Czasami wystarczy odnaleźć iskrę, która przypomni kim się jest.

Popłyńmy

Dawno... Dawno... Dawno - mnie tutaj nie było.

Wracam tu znowu, może dlatego, że znowu sesja. Jedno jest pewne sporo się zmieniło. Zamykam oczy. Ręce swobodnie stukają w klawiaturę. Oczy pieką. Za oknem jasno.
The Eagles w tle.
Pamiętajcie jedną rzecz: Natchnienie to ta chwila kiedy drżenie brwi staje się tak natarczywe, że każdy fragment świata zbija się w jedną całość niosąc rozwiązanie postawionego pytania.

Powoli, drobnymi krokami układam życie. Ostatnio dużo pracuję. Tworzę - staram siępostawić na nogi swoją przyszłość. Uda mi się.

"
Aniele gdzie jestes?

Przyszedłem. Tak wiem, że mnie długo nie było. Cieszę się widząć Twoją uśmiechniętą twarz. Przynieś mi ukojene w odpowiedziach i wskazówkach. Tak, wiem, że to moje życie i sam musze je przeżyć. Ostatnio czasami rozmawiamy - ale nie tutaj, nie w tej Przestrzeni. Ja zadaję pytania w pustym pokoju, korytarzu - nawet nie w swoim ojczystym języku. Potem słyszę w głowie odpowiedź. Tak pomagasz mi rozwiązywać problemy. Mądrość Przodków w Twoich ustach.

Więc przyszedłem.

Porozmawiajmy.

- Pamiętaj o tych, których kochasz. Nie trac z oczu miłości. Mów co musisz. Patrz na to co robisz. Zawsze słuchaj serca.  Wybaczaj. Okazuj uczucia. Nie duśc w sobie nic.

- A co jęsli moje słowa urażą kogoś? Skrzywdzą, doprowadzą do łez?

- Żyjesz w społeczeństwie. To co ty rozumiesz jako komplement - ktoś zrozumie jako obrazę. Prawdą jest to, że słuszne postępowanie przyniesie pozytywny razultat dla dla wszystkich.

- Ludzie mają to od siebie, że się mylą - uczą na błędach.

- Więc wybaczaj pomyłki. Myśl o szczęściu, staraj się zrozumieć, słuchaj swojego głosu w pustym pokoj albo w lesie tak długo, aż opadną emocje i dojdziesz do sedna swojego postępowania. Daj się nieść szczęściu i panuj nad gniewem. Widzisz, tak na prawdę, gdy przejdziesz już cały dany tobie czas na wędrówkę po Ziemii, co chcesz zobaczyć za sobą?

- Że, żyłem w zgodzie ze sobą, że nie krzywdziłem innych ludzi i że mogę spokojnie odejść.

- Nie. Nie patrz za siebie. Oczekuj tego co się stanie dalej! Śmierć to nie koniec. To wymysł tych którzy chcą, żyć tak żeby ich zapamiętano, żeby mogli spokojnie odejść. Jęśli każdego dnia kładąc się spać zapytasz siebie: "Czy podobał mi się ten mój dzień?" Z czasem zrozumiesz, że życie to dar, przejażdżka kolejką górską i przeżycie tak cudowne w soim ogromnie, że rozpamiętywanie nie ma sensu bo liczy się tylko to, że teraz jest.

- A jeśli się skończy?

- Nie pytaj mnie pod publikę. Tak naprawdę nie chciałeś zadać tego pytania. Nie musiałeś bo znasz odpowiedź.

"


Faktycznie... znam. Gdy życie się skończy - to tylko ciało wróci do odwiecznego cyklu życia a dla mnie wstanie nowy dzień - gdzie? i czy po ludzku można nazwać to dniem? Co odkryję? Przyznam, że cenię sobie stabilizację i bezpieczeństwo ale jednak te pytania mnie pociągają, dają nutę zróżnicowania w życiu i dają też... hmmm... tak.. spokój.

Przemyślenia.

Piszę bo chcę.
Bo jutro mam egzamin.
Bo się nie uczę dzisiaj.
Bo czuję już zapach wolności, wiosny i miłości.
Tak wiem, że to dziwne ale nie jestem chamem o aż tak twardym sercu jak by się mogło wydawać.

Szukam sobie inspiracji. Prawdopodobnie zacznę się zaraz uczyć.

- Kim jesteś?
- Tobą.
- Jak wyglądasz?
- A jakim mnie stworzysz?

Mija sesja, biorę się za siebie. Dość zabierania mi wolności. Podobno, wolnym można być zawsze i w każdej sytuacji. Ja tak jeszcze nie umiem. W delikatny, bezkonfliktowy sposób postaram się tego nauczyć... gdy ten czas nadejdzie nie będzie miało dla mnie znaczenia to co się dzieje bo i tak odnajdę szczęście i pokój.

"Sins of our fathers"

Wieczór.
Rozmawiamy.

Tyle lat razem mieszkaliśmy a potem choroba, apatia, agonia.

A potem...

Ciało zakryte prześcieradłem.
"Boże ona oddycha, żyje!!!" myśli pulsujące w zaspanej jeszcze głowie. Świadomość nie chcąca uwierzyć zmysłom. "Przecież widzę!" Prześcieradło miarowo unosi się w górę by opaść i znów się unieść.
"Ale... jak to możliwe"
Modlimy się. 3 osoby. "Przecież ona oddycha!!!"
Już są - przyjechali po nią.
Zdejmują prześcieradło.
Głowa pionowo owinięta bandażem. Od czubka głowy jednym pasem do szczęki. Dwie, trzy warstwy - nie więcej.
Widzę twarz - ale nie widzę jej wyrazu. Mówią żebym nie patrzył. Ale ja chcę, wysuwam głowę zza drzwi.
Nagie, wychudzone, blade, stare ciało. Do końca życia zapamiętam.
Wspomnienia.
Wzrok z okna gdy wracałem ze szkoły, gdy grałem w piłkę przed blokiem gdy uczyłem się bić. Wszystko na jej oczach. A potem pyszny obiad, kłótnie i dużo nie wypowiedzianych słów. Wiem, że jest już za późno by tak fizycznie powiedzieć to co chcę - ale mimo to... Dziękuję.

A teraz idę przedpokojem. Czuję strach. Jeżą mi się włosy na ciele.
Ja, który przyoblekam się w czerń - symbol ciemności.
Ja, który stojąc na wysokości przechylam się przez barierkę jeszcze trochę, kilka centymetrów tylko po to by pokonać samego siebie, żeby doświadczyć i zwyciężyć.
Ja, który czuję strach.

Jedno z nas przekroczyło barierę śmierci - prawdopodobnie to powoduje niepokój.
Mój czas jeszcze nie nadszedł. Nie doświadczyłem siebie w pełni - tu na ziemi.

Nieś pokój tym, których kochasz. Nieś ukojenie tym, których szczęścia pragniesz. Nieś radość.

Pamiętam jak jechałem na pogrzebie za karawanem. Elektryka w samochodzie wariowała. Co chwilę migały kontrolki popalonych świateł.

Gdy to piszę linia energetyczna w domu została przeciążona i wyskoczyły bezpieczniki.

Babciu... pokój z Tobą.

Amen.

O wszystkim

Nie napiszę dzisiaj.

Nie wiem co napiszę.

Pozwolę palcom swobodnie pływać po klawiaturze:

Nie wiem o co chodzi. Tak. Od tego warto zacząć. Nie umiem odszukać w sobie języka do komunikowania się w naturalny, swobodny sposób.

Nie wiem po której stronie leży wina, nie wiem czy nawet istnieje.

Niezmienność. Chcę zmian.

Nadeszły zmiany. Odchodzę od tego co nowe.


"Chcemy być sobą... chcemy być sobą wreszcie".
Miałem napisać "chciałbym być sobą" ale zacząłem się zastanawiać jak to się pisze. Proste reguły ortografii... błaha sprawa a jednak odbierają autentyczność Mojej Przestrzeni.

Dzisiaj jest wieczór zwątpienia.

Pytam siebie co osiągnąłem. Słyszę, że wiedzę i umiejętności.

Uczymy się całe życie. Studia skończyło wielu ludzi. W porównaniu do tej liczby, ilość osób z czarnymi pasami sztuk walki jest wręcz śmiesznie niska.

Widzę człowieka. 21 lat. Milion złotych osiągniętego dochodu. Pokój z Tobą chłopcze. Jesteś w moim wieku, dorobiłeś się. Pokój z Tobą. Pomagaj... podobno każdy może.

Tej wolności finansowej jednak trochę Ci zazdroszczę.

Za mało patrzę na to co mam i umiem a za bardzo na to co mogłem, powinienem albo bym chciał mieć.

"Życie jak muzyka..."

Aura nadal fioletowa - kolor samobójców i artystów.

Sztuka to balansowanie na granicy szaleństwa, pasji, rozczarowań i wielkich wygranych.

Za każdym razem coś zyskasz - za każdym razem coś stracisz.

Pokój.

Tam i w druga stronę

"Bycie w Drodze jest piękne, gdy umiesz zatrzymać się na chwilę i podziwiać jej spokój"